प्रतिमा साधने

संकोचन स्वरूप तसेच ठेवते आणि फाइल पुरेशी लहान होईपर्यंत दर्जा कमी करत जाते. रूपांतर स्वरूपच बदलते, आणि तोच बहुधा मोठा फायदा ठरतो: तेच छायाचित्र WebP किंवा AVIF मध्ये सर्रास JPG च्या निम्म्या आकाराचे निघते, आणि दर्जातील फरक कोणालाही ओळखता येत नाही.

याची किंमत सुसंगततेत मोजावी लागते. JPG आणि PNG कुठेही उघडतात. WebP आजच्या प्रत्येक ब्राउझरमध्ये सुरक्षित आहे, पण काही डेस्कटॉप सॉफ्टवेअरमध्ये अजूनही अडचणीचे ठरते; AVIF त्याहून लहान असले, तरी एन्कोड करायला संथ आणि आधार मिळण्यात नवखे आहे. फाइल ईमेलमध्ये किंवा दस्तऐवजात जाणार असेल, तर सहसा JPG हेच योग्य उत्तर असते.

यांपैकी कोणत्याही साधनातून प्रतिमा पुन्हा एन्कोड झाली की EXIF, XMP आणि IPTC आपोआपच काढले जातात — कॅमेऱ्याचे मॉडेल, वेळ आणि बरेचदा GPS स्थान याच ठिकाणी नोंदलेले असते.

चित्रात प्रत्यक्ष दिसणारे मात्र त्याने काढले जात नाही. रस्त्याची पाटी, टेबलावरचे कागदपत्र, खिडकीतले प्रतिबिंब — हे सगळे टिकून राहते, कारण तो मेटाडेटा नाही, ते पिक्सेल आहेत.

पालवीने भरलेल्या झाडाचे छायाचित्र आणि स्प्रेडशीटचा स्क्रीनशॉट यांचे संकोचन अजिबात सारखे नसते. तुम्ही ठराविक बाइट लक्ष्य मागितले, की साधन दर्जाच्या पातळ्या तपासत जाते आणि तुम्ही परवानगी दिल्यास परिमाणेही बदलते — पण निरुपयोगी निकाल देण्याऐवजी ते दर्जा मर्यादेवर थांबते, आणि लक्ष्य गाठता आले नाही तेव्हा तसे सांगते.