เชิงโครงสร้างหรือแรสเตอร์ การเลือกโหมดบีบอัด PDF

เครื่องมือมีโหมด PDF ให้เลือกสองแบบ แล้วแบบหนึ่งเตือนว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่าง ควรใช้อันไหน

อ่าน 4 นาที · ตรวจทานเมื่อ 17 สิงหาคม 2569

สองโหมด อธิบายอย่างละหนึ่งประโยค

การบันทึกเชิงโครงสร้างคือการเขียนเอกสารเดิมขึ้นใหม่ให้มีประสิทธิภาพกว่า คือหน้าเดิม ข้อความเดิม ฟอนต์เดิม แต่มีไบต์ที่เสียเปล่าน้อยลง ส่วนการบีบอัดแบบแรสเตอร์คือการเรนเดอร์แต่ละหน้าออกมาเป็นภาพบิตแมป แล้วสร้าง PDF ใหม่ที่หน้าของมันคือภาพบิตแมปเหล่านั้น คือหน้าตาเหมือนเดิมที่ความละเอียดซึ่งคุณเลือก และไม่มีอะไรเหลืออีก

อย่างแรกคืองานเก็บกวาดบ้าน อย่างที่สองคือการแปลง และเป็นประตูที่เปิดได้ทางเดียว

อะไรรอดจากแต่ละโหมดบ้าง

เมื่อไรที่เชิงโครงสร้างเป็นตัวเลือกเดียวที่ปกป้องได้

• อะไรก็ตามที่มีคนต้องค้นหาข้างใน เช่น สัญญา คู่มือ รายงาน และงานวิจัย
• อะไรก็ตามที่ต้องคงการเข้าถึงไว้ โครงสร้างแท็กที่ทำให้โปรแกรมอ่านหน้าจอประกาศหัวข้อ ลำดับการอ่าน และเซลล์ในตารางได้ ไม่รอดจากการแปลงเป็นแรสเตอร์ และภาพของหน้าเอกสารนั้นเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวกอ่านไม่ได้
• อะไรก็ตามที่มีฟิลด์ฟอร์มใช้งานได้จริงและยังมีคนต้องกรอก
• อะไรก็ตามที่มีงานเวกเตอร์ซึ่งคนซูมเข้าไปดู เช่น แบบเขียน แผนที่ ผังงาน และแผนภูมิ
• อะไรก็ตามที่คุณอาจต้องกลับมาแก้ทีหลัง

ในกรณีเหล่านี้ ถ้าการบันทึกเชิงโครงสร้างยังพาคุณไปไม่ถึงจุดที่ต้องการ ทางออกที่ถูกมักคือลดสิ่งที่คุณส่ง เช่น แยกเฉพาะหน้าที่สำคัญออกมา แทนที่จะไปคว้าโหมดที่ทำลายข้อมูล

เมื่อไรที่การแปลงเป็นแรสเตอร์คือคำตอบที่ถูกจริง ๆ

การแปลงเป็นแรสเตอร์สมเหตุสมผลเมื่อเอกสารเป็นชุดภาพอยู่แล้ว ซึ่งก็คือไฟล์สแกนพอดี สัญญาที่สแกนมาไม่มีชั้นข้อความให้เสีย ไม่มีลิงก์ ไม่มีแท็ก และไม่มีฟิลด์ฟอร์ม การเรนเดอร์หน้าของมันใหม่ที่ความละเอียดต่ำลงคือการโจมตีสิ่งเดียวที่ใหญ่ และไม่ทำให้คุณเสียอะไรที่เคยมีอยู่แต่แรกเลย

มันยังสมเหตุสมผลกับเอกสารที่งานเดียวที่เหลืออยู่คือให้คนเปิดดูสักครั้ง เช่น ใบเสร็จสำหรับเบิกค่าใช้จ่าย หลักฐานที่อยู่สำหรับระบบที่จำกัดขนาดไฟล์เข้มงวด หรือโปสเตอร์สำหรับบอร์ดประกาศ เพียงแต่ต้องมั่นใจจริง ๆ ว่านั่นคืองานเดียวที่เอกสารนั้นเหลืออยู่

ความละเอียดคือประเด็นทั้งหมดของเรื่องคุณภาพ

เมื่อคุณแปลงเป็นแรสเตอร์ ตัวเลขที่ตัดสินว่าผลลัพธ์ใช้งานได้หรือไม่คือความละเอียดในการเรนเดอร์เป็นจุดต่อนิ้ว ข้อความบนกระดาษอ่านออกบนหน้าจอได้ที่ความละเอียดต่ำกว่าที่คิดอย่างน่าประหลาดใจ และอ่านไม่ออกทันทีเมื่อลดต่ำกว่านั้นอีกนิดเดียว ตัวหนังสือขนาดเล็ก เชิงอรรถ ตัวยก และตารางที่มีเส้นละเอียด คือเหยื่อรายแรก และมักเป็นส่วนที่คนต้องอ่านมากที่สุดด้วย

การเรนเดอร์ที่ความละเอียดสูงกว่าที่ภาพต้นทางมีอยู่แล้วเพิ่มแต่จำนวนไบต์ ไม่ได้เพิ่มรายละเอียด ถ้าไฟล์สแกนเข้ามาที่ 200 DPI การแปลงเป็นแรสเตอร์ที่ 300 จะให้ไฟล์ใหญ่ขึ้นที่บรรจุความเบลอเท่าเดิม

ประตูทางเดียว

ไม่มีการย้อนแรสเตอร์กลับ เมื่อชั้นข้อความหายไปแล้ว ทางเดียวที่จะได้กลับคืนคือการรู้จำอักขระด้วยแสง ซึ่งเป็นการเดาว่าพิกเซลเหล่านั้นบอกอะไรและก่อความผิดพลาดของตัวเอง ให้เก็บไฟล์ต้นฉบับไว้ และปฏิบัติต่อสำเนาที่แปลงเป็นแรสเตอร์แล้วเหมือนของใช้แล้วทิ้งที่ทำขึ้นเพื่อการส่งครั้งเดียว แบบเดียวกับที่คุณปฏิบัติต่อไฟล์ JPEG ที่ส่งออกมาจากภาพถ่าย RAW

เรื่องลายเซ็นสมควรได้รับคำเตือนปิดท้ายของตัวเอง การแก้ไขใด ๆ กับ PDF ที่มีลายเซ็น ไม่ว่าจะเชิงโครงสร้างหรือแบบแรสเตอร์ ทำลายความสัมพันธ์เชิงวิทยาการรหัสลับระหว่างลายเซ็นกับไบต์ที่มันครอบคลุม โปรแกรมดูเอกสารจะรายงานว่าลายเซ็นใช้ไม่ได้ ซึ่งสำหรับเอกสารหลายฉบับแย่กว่าการที่ไฟล์มีขนาดใหญ่

ตัดสินใจภายในสามสิบวินาที

• ลองลากเคอร์เซอร์เลือกข้อความสักประโยค ถ้าเลือกไม่ได้ แปลว่าเป็นไฟล์สแกน การแปลงเป็นแรสเตอร์จึงปลอดภัยและได้ผล
• ถ้าเลือกข้อความได้ ให้ถามว่าจะมีใครค้นหา คัดลอก คลิก หรืออ่านเอกสารนี้ด้วยเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวกหรือไม่ ถ้าใช่ ให้อยู่กับโหมดเชิงโครงสร้าง
• ถ้าผลจากโหมดเชิงโครงสร้างยังเล็กไม่พอ ให้แยกเอกสารหรือดึงเฉพาะหน้าที่คุณต้องการจริง ๆ ออกมา
• จากนั้นค่อยพิจารณาการแปลงเป็นแรสเตอร์ และทำกับสำเนาเท่านั้น

เครื่องมือสำหรับเรื่องนี้

• บีบอัด PDF
• PDF เป็น JPG
• บีบอัด PDF ให้เหลือ 500 KB

แหล่งอ้างอิง

• ISO 32000-2 — Document management, Portable Document Format
• W3C — PDF techniques for WCAG, including tagged structure
• ISO 19005 — PDF/A, the archival profile that requires text and structure

คู่มืออื่น ๆ

คู่มือทั้งหมดของ FileSlimmer